فداى پيرهن چاك ماهرويان باد ، هزار جامهء تقوى و خرقه پرهيز فقير و خسته به درگاهت آمدم رحمى ، كه جز ولاى توام نيست هيچ دست آويز گلعذارى ز گلستان جهان ما را بس ، زين چمن سايهء آن سرور روان ما را بس من و همصحبتى اهل ريا دورم باد ، دولت صحبت آن مونس جان ما را بس از در خويش خدا را به بهشتم مفرست ، كه سر كوى تو از كون و مكان ما را بس